Της Βασιλικής Βλάμη
Ήταν μια δύσκολη εγκυμοσύνη με αίσιο τέλος. Τους περισσότερους μήνες τους πέρασα στο κρεββάτι.
Εκείνη ήταν πάντα δίπλα μου. Αγόγγυστα, δίχως μια μικρή δυσανασχέτηση, ένα αχ. Αφού γεννήθηκε το παιδί, κάποια στιγμή μου είπε: ‘’πρέπει να πάμε στην Τήνο, έχω κάνει τάμα’’.
Δεν ρώτησα παραπάνω, δεν καταλάβαινα τι σημαίνουν τα τάματα, όλα αυτά τα έβλεπα σαν δεισιδαιμονικές προκαταλήψεις.
Φτάνουμε λοιπόν στην Τήνο. Χωρίς να πει μια λέξη, έβγαλε τα παπούτσια της και ξυπόλητη, αγέρωχη σαν υπνωτισμένη περπάτησε μέχρι την Παναγιά όπου άναψε μια λαμπάδα από μελισσοκέρι που είχε αγοράσει από την Ευριπίδου στην Αθήνα.
Γαλήνια, γεμάτη ευγνωμοσύνη βγήκε από τη εκκλησία και συνεχίσαμε τη μέρα μας με καφεδάκι και τηνιακά αμυγδαλωτά. Σε λίγες ώρες το καράβι σάλπαρε για το λιμάνι της Ραφήνας.