Βώλαξ. Η σιωπή και το άγγιγμα της πέτρας ενα χειμωνιάτικο απόγευμα στην Τήνο.

ΕΛΕΝΗ ΤΖΙΡΤΖΙΛΑΚΗ

Η σιωπή και το άγγιγμα της πέτρας ενα χειμωνιάτικο απόγευμα στην Τήνο.

Το τοπίο αλλάζει οσο βαδίζαμε, γινοταν διαφορετικό. Μεγαλες πέτρες και μικρότερες εβγαιναν απο τη γη. Η σιωπή ηταν εντονη. Θα μπορουσες να πεις οτι ηταν ενα σεληνιακό τοπίο, οτι το σώμα μου δίπλα τους ηταν το ελάχιστο. Υπάρχει κι ενα ξηρολιθικό κτισμα για ζωα, ενα μαντρι. Τότε είδαμε τα ζώα που ερχόντουσαν προς τα μας. Είχαμε φύγει μακριά απο τα  νεα κτισματα ,τα ξενοδοχεία και τις πισίνες, εδω είμαστε εμεις και η ομορφιά της πέτρας. Ένα τραγουδι ενος βοσκου ακουστηκε απο μακριά.. Ο χρόνος εδω χανόταν. Και τότε χάιδεψα μια μια εκείνες τις πετρες …