Καλοκαίρι του 1966. Παίρνουμε το πρώτο πλοίο για Σύρο – Τήνο, αφήνοντας πίσω μια Αθήνα που βράζει! Μάλιστα, εγώ απροειδοποίητα παίρνω μόνη μου άδεια από το γραφείο, γεμάτη ανεμελιά, χωρίς να ενημερώσω τον εργοδότη μου, δηλαδή δραπετεύω, περιμένοντας ρομαντικές Τηνιακές νύχτες……..
Όμως εκεί είναι αλλιώς! Προσκυνητές παντού! Στην προκυμαία, τα μεγάφωνα αναγγέλλουν τα θαύματα της Παναγίας εκείνης της ημέρας!
Την επόμενη, ετοιμαζόμαστε για το πρώτο μας μπάνιο στην κοντινή ακτή του Αγίου Φωκά. Πεζοί όμως δεν πηγαίναμε. Ο δρόμος Χώρα – Βρέκαστρο δεν είχε ακόμη διανοιχτεί, ίσως γιατί ακόμη υπήρχαν τα ίχνη των αλυκών του νησιού, που τις εκμεταλλευόταν οι καλόγεροι του μοναστηριού, στο Βάνι, έχοντας εδώ και αιώνες εξασφαλίσει από τους άρχοντες του νησιού τους Βενετσιάνους το προνόμιο αυτό.
Η μετάβαση λοιπόν, στην ατελείωτη ακτή του Αγίου Φωκά γινόταν με μικρά καραβάκια που έφευγαν από την νότια πλευρά του λιμανιού και σε άφηναν εκεί σε έναν από τους δύο μώλους, τον πρώτο και τον δεύτερο. Οι μώλοι ήταν μικτές κατασκευές, δηλαδή από πέτρα και μπετόν στο αρχικό τμήμα κοντά στην ακτή και συνέχιζαν με ξύλινη κατασκευή με πασσάλους στο νερό και ξύλινο δάπεδο. Το μήκος τους μικρό, αλλά όλοι βολεύονταν. Έτσι, με ένα φτηνό εισιτήριο ανεβαίνοντας στα καραβάκια οι παρέες κατέβαιναν στον Άγιο Φωκά σε έναν από τους δύο μώλους, έκαναν το μπάνιο τους και μετά περίμεναν στην ουρά πάνω στον μώλο για το καραβάκι της επιστροφής. Πετσέτες, ψάθες, καπέλα, γυαλιά τα εφόδια μας, άντε και κανένα παιδικό σωσίβιο!
Η χρήση των δύο μώλων διήρκεσε κάποιον καιρό, έως ότου δηλαδή η ΜΟΜΑ άνοιξε το δρόμο από τη Χώρα μέχρι το Βρέκαστρο! Δεν θυμάμαι πότε, αλλά έτυχε να είμαι παρούσα στην εντυπωσιακή κατάρρευση του ενός μώλου. Έτσι, ένα μεσημέρι στον Άγιο Φωκά και ενώ βλέπαμε τα πλήθη να συνωστίζονται, άρχιζε ο μώλος να κλυδωνίζεται αριστερά – δεξιά και τελικά να καταρρέει και να πέφτουν όλοι στη θάλασσα. Το βάθος βέβαια ήταν μικρό και κανείς δεν έπαθε τίποτα, αλλά ο πανικός ήταν μεγάλος!
Ιούλιος 2024, Έλενα Χαλκουτσάκη