Του Ηλία Ταρναρά
Άνοιξη του 2000 και η ελληνική μεσαία τάξη κινούνταν στο ρυθμό της αστακομακαρονάδας και του τζακούζι. Περίπου μια δεκαετία μετά ήρθε ο οδυνηρός λογαριασμός, ενώ σχεδόν μια δεκαετία πριν είχε αρχίσει η κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης συμπαρασύροντας όνειρα και ιδεολογίες.
Εκείνη την εποχή στην Τήνο συνάντησα ένα περίεργο ανακάτεμα των παραπάνω καταστάσεων. Μετά από μια εξαντλητική βόλτα στα στενά του Πύργου, αργά το μεσημέρι βρέθηκα στο γειτονικό επίνειο του, τον γραφικό Πάνορμο.
Τι το καλύτερο από ένα γεύμα με θαλασσινά δίπλα στο κύμα, στην ταβέρνα ΑΓΙΑ ΘΑΛΑΣΣΑ; Το μαγαζί γεμάτο από κόσμο που επιδίδονταν σε όργια γαστρονομικού καταναλωτισμού. Δεν φαίνεται να είχαν αίσθηση πόσο ευάλωτη ήταν η ευημερία τους.
Το βλέμμα όμως αναγκαστικά οδηγούνταν στο μακρυμάλλη σερβιτόρο που εξυπηρετούσε τα περισσότερα τραπέζια. Και αιχμαλωτίζονταν στην κατακόκκινη μπλούζα του με το τεράστιο σφυροδρέπανο στο στήθος. Κάποια στιγμή από το διπλανό τραπέζι έγινε το αναπόφευκτο ερώτημα προς τον σερβιτόρο: «Συγνώμη κύριε, μήπως είστε κομμουνιστής;». Για να έρθει η αναμενόμενη απάντηση «Μπορείτε να βγάλετε μόνος σας τα συμπεράσματα σας».
Δεν θυμάμαι ακριβώς τα πιάτα που δοκίμασα, αν και έχω μια γενική εντύπωση ότι ήταν εξαιρετικής ποιότητας. Η κόκκινη μπλούζα με το σφυροδρέπανο όμως μένει αξέχαστη. Στην Τήνο του 2000, την εποχή της κορύφωσης της τζούφιας υπερκατανάλωσης και της αποθέωσης των κυνικών ιδεολογιών.
